Reklama - czyli jak kusić żeby skusić!

Od początku gdy tylko reklamy zaczęły się pojawiać, zawsze chciano przyciągnąć klienta do siebie. Początkowo był to druk czarno biały więc zaczęto drukować większe litery wymyślne czcionki tak żeby człowiek mógł podejść i przeczytać to co go interesuje. Gdy w latach 40 ubiegłego wieku zaczęto robić plakaty i reklamy wielkoformatowe w kolorze(używano kilku matryc na jednym papierze, bo każdy kolor był nakładany osobno) ludzie zaczęli wariować na punkcie koloru. Każdy chciał mieć kolorową reklamę, która była bardzo widoczna na tle pozostałych szarych plakatów. Nawet gdy został przykryty kolorowy plakat to i tak było go widać z daleka bo bardzo się wyróżniał.

Od tamtego czasu jesteśmy ciągle atakowani przez kolorowe bilbordy, ulotki, dodatkowo doszły do tego nowe media przekazu takie jak telewizja czy internet. Jest tak tego dużo, że ludzie już są przyzwyczajeni do tego natłoku informacji i nawet gdy jest coś interesującego już na to nie zwracają uwagi. Zaczęto się szkolić w kierunku wpływu reklam na ludzi, jak barwa działa na człowieka. Ale jeśli chodzi o moje zdanie w tym temacie to uważam, że nie jest to dla każdego, tzn. Nie można stwierdzić, że dany kolor na reklamie będzie miał taki sam wpływ na dwóch odbiorców. Każdy człowiek jest inny, każdy człowiek oddziałuje na otoczenie inaczej. Podobają nam się inne rzeczy, barwy, mamy inne zdanie na jakiś temat. To dlaczego niby mamy tak samo oddziaływać na jakąś barwę? Jedni lubią czerwony inni trochę mniej. Dlatego właśnie jest to dla mnie zabobon, kształcenie się w tym kierunku. Niby barwy fluorescencyjne są bardzo charakterystyczne, ale ten który lubi takie kolory podejdzie i przeczyta takie coś. A osoby których drażni taka barwa przejdą obok bez zainteresowania. Niby Identyfikacja wizualna jest ważna, żeby była spójna, ale dlaczego by nie zrobić spójnych elementów na plakacie, bilbordzie, stronie, wizytówce tak aby była możliwa zmiana barwy? Kurcze przecież połowa ludzi jest wzrokowcami tak? To jaki sens jest mieć całą reklamę w fiolecie lub "różu" jak ważne przecież jest logo. Oczywiście kształt łatwiej się zapamiętuje z kolorem. Ja jednak sądze że najlepszym rozwiązaniem dla dobrej reklamy jest dobra organizacja przed rozreklamowaniem się. Bo kolokwialny przykład, jak to jest że potrafimy zapamiętać jakiś produkt z reklamy radiowej? Przecież to jest przekaz głosowy! Bo do każdego medium trzeba wiedzieć jak się przygotować.

Uważam, że najlepszym rozwiązaniem będzie wypuszczenie jak to nazywam "serii" plakatów lub bilbordów z tym samym logo tylko innej kolorystyce. Bo barwa inaczej oddziałuje na młodsze społeczeństwo, a inaczej na starsze. Jaskrawe kolory bardziej zainteresują młodzież, a stonowane spokojne barwy ludzi trochę starszych. Koszta trochę większe na reklamę, ale może się potem to zwrócić z nawiązką jak "uderzymy" w większe grono klientów.

Barwa

Barwa 
wrażenie psychiczne wywoływane w mózgu ludzi i zwierząt, gdy oko odbiera promieniowanie elektromagnetyczne z zakresu światła. Główny wpływ na to wrażenie ma skład widmowy promieniowania świetlnego, w drugiej kolejności ilość energii świetlnej, jednak niebagatelny udział w odbiorze danej barwy ma również obecność innych barw w polu widzenia obserwatora, oraz jego cechy osobnicze, jak zdrowie, samopoczucie, nastrój, a nawet doświadczenie i wiedza w posługiwaniu się zmysłem wzroku.
W szerszym znaczeniu barwa jest całościowym pojęciem dotyczącym odbioru opisywanych wrażeń, w węższym zaś jest jakościowym określeniem odbieranego światła zwanym walorem barwy (czyli porównaniem do najbliższej wrażeniowo barwy prostej), a wtórują temu pojęcia jasności barwy (czyli udziału ilości światła pochodzącego z danej barwy w stosunku do ogółu bieżących warunków oświetleniowych), oraz nasycenia barwy (czyli udziału achromatyczności w danej barwie).
Nauką badającą wywoływanie wrażeń barwnych oraz sposób ich odbioru jest teoria koloru. Jest ona połączeniem wybranych zagadnień z zakresu fizyki, biologii oraz psychologii.

                                         Rys. 1. Synteza Addytywna                                                 

Rys. 2 Synteza Subtraktywna

Nazewnictwo

Konkretne barwy określa się za pomocą przymiotników oraz rzeczowników biorących często źródło w słowie określającym popularny obiekt o danej barwie (zobacz: lista kolorów w języku polskim). Przykładowo w języku polskim nazwa koloru różowego wzięła swoją nazwę od kwiatu róża, fioletowego od fiołka, a koloru czerwonego od nazwy czerw określającej larwę owada zwanego czerwcem polskim, z którego od średniowiecza uzyskiwano koszenilę służącą do barwienia tkanin na kolor czerwony. Z kolei nazwę koloru niebieskiego utworzono dodając formant przymiotnikowy -ski określający przynależność do czegoś.^[2] W XIV wieku „niebieski” oznaczało „przynależny do nieba”, a dopiero później wyraz ten stał się osobnym określeniem barwy niebieskiej, charakterystycznej dla koloru nieba.
W poszczególnych językach jest od dwóch do jedenastu (dwunastu) podstawowych nazw kolorów. Jeśli w danym języku jest jedenaście podstawowych nazw kolorów, oznaczają one: biały, czarny, czerwony, zielony, żółty, niebieski, brązowy, pomarańczowy, różowy, fioletowy i szary, tak jak na przykład w językach angielskim, arabskim, bułgarskim, hebrajskim, hiszpańskim, japońskim, koreańskim, niemieckim

Podział

Barwy można podzielić na:

• proste i złożone (w tym czyste)
• achromatyczne, monochromatyczne i chromatyczne
• podstawowe (pierwszorzędowe) i wtórne (pochodne, wynikowe) (drugo-, trzecio-, czwartorzędowe itd.)

Fizjologia widzenia barw

Barwa jest postrzegana dzięki komórkom światłoczułym w siatkówce oka zwanym pręcikami i czopkami. Ściślej: pręciki są wrażliwe na stopień jasności, czopki także na barwę. Są trzy rodzaje czopków, a każdy z nich jest najbardziej wrażliwy na jeden z trzech zakresów barw – niebieskiej, zielonej, lub czerwonej (przy czym zakresy te zachodzą na siebie), co łącznie umożliwia widzenie wszystkich barw. Oko ma swą ograniczoną rozdzielczość barw, tzn. czasem nie jest w stanie dostrzec różnicy występującej między dwoma barwami o różnym widmie traktując je jako takie same. Wrażliwość na barwę ma swoje uwarunkowania osobnicze, ale także jest wynikiem częstego obcowania z barwą (np. malarz, drukarz itd.).
Oko ludzkie wykazuje różny stopień wrażliwości na określoną barwę co jest uwarunkowane liczbą czopków wrażliwych na określoną długość fal świetlnych. Za widzenie barwy niebieskiej odpowiada ok. 4% czopków, za zieloną – 32%, za czerwoną – 64%. Różnice barwy niebieskiej i ciemno czerwonej są słabiej dostrzegane niż różnice w innych barwach. Jeśli dwie barwy zapiszemy w przestrzeni barwnej CIELab można podać liczbę ΔE będącą odległością między tymi barwami w trójwymiarowej przestrzeni CIELAB. Przyjmuje się, że jeśli ΔE jest poniżej 1, wówczas różnica między barwami jest niedostrzegalna. Przy ΔE pomiędzy 1 a 2 różnice spostrzega tylko doświadczony obserwator.