Zmysłowe graffiti

Vinie to artystka graffiti z Paryża. Maluje czarne kobiety o pełnych kształtach, wydatnych ustach i afro na głowie. 

Jej prace przyciągają żywymi kolorami i zmysłowością postaci. Mówi się o nich iż stanowią nową jakość wśród ulicznego chaosu.

Oto jak artystka opisała swoje dzieło – Natural Hair – biorące udział w corocznym konkursie 2013 na platformie Tallenge:
„Wybrałem ten obraz, ponieważ pokazuje mój żeński charakter w najprostszy i najbardziej naturalny sposób. Został on wykonany za pomocą moich ulubionych narzędzi – farb w sprayu; zależało mi na zachowaniu szacunku dla miejsca, w którym powstał. Idealnie wkomponowuje się w scenerię. Technika czarno-biała pozwoliła mi połączyć moją postać z przestrzenią w celu stworzenia jednolitej pracy. Czerń dla cieni, biały dla światła, ściana i chropowatości zrobiły resztę. To wolna sztuka, sztuka ulicy, otwarta dla wszystkich, nieuchwytna i ulotna.”

Design i współczesna technologia

W minionym roku wystawiennictwo designu zaprezentowało nam cały szereg ekspozycji wykorzystujących sfery cyfrowe, efektowne realizacje drukarek 3D, zaskakujące prototypy kojarzone raczej z wynikami pracy laboratoryjnej, jednak trafiające do czołowych muzeów na świecie. Portal BLOUINART INFO przygotował listę pięciu tegorocznych wystaw designu, które zapowiadają się naprawdę obiecująco.

O tym, że społeczeństwo uwielbia współczesną technologię świadczy nie tylko ciągła digitalizacja i coraz częstsze wykorzystywanie jej na potrzeby sztuki. Zainteresowanie tym tematem widoczne jest przede wszystkim w tłumach jakie wystawy czerpiącego ze współczesnej technologii designu przyciągają do muzeów. Pojawia się jednak pytanie czy część z prezentowanych ekspozycji nie stanowi jedynie zbioru niepowiązanych ze sobą gadżetów i niepełnych myśli, które do świata sztuki i świadomości odbiorcy niczego wartościowego nie wnoszą.
Poniższa lista to zbiór pięciu wystaw podejmujących temat designu, które zdają się być udaną realizacją łączenia sztuki z technologią.
„Sensing Spaces: Architecture Reimagined”, Royal Academy of Art
25 stycznia – 6 kwietnia
W jaki sposób „czujemy” architekturę i jaki wpływ ma ona na sposób naszego życia? Odpowiedzi na te nieco sentymentalne pytania Royal Academy doszukuje się w naszych zmysłów. Kurator wystawy Kate Goodwin, zaprosiła do stworzenia ekspozycji siedem międzynarodowych studiów projektowych: od młodych architektów po laureatów nagrody Pritzkera – Álvaro Siza i Eduardo Souto de Moura.
„Marcel Wanders: Pinned Up at the Stedelijk”, Stedelijk Museum
1 lutego – 15 czerwca
Wystawa prezentuje ogromny przegląd twórczości Wandersa.  Około 400 eksponatów będących świadectwem pracy twórczej i komercyjnej  niemieckiego projektanta, daje szansę na głębszą analizę jego twórczości przez istotne tematy, takie jak narracja, archetyp i innowacja.
„Visiona”, Vitra Design Museum Gallery
7 lutego – 1 czerwca
Na Targi Mebli w Kolonii 1970, niemiecka firma farmaceutyczna Bayer zleciła duńskiemu projektantowi Vernerowi Pantonowi instalację promującą nowe materiały syntetyczne wykorzystywane do wyposażenia wnętrz. Vitra prezentując projekty Pantona, może i nie wprowadza głębszej myśli przewodniej ekspozycji, jednak przywołuje i pozwala widzom na poznanie z bliska przełomowego momentu w dziedzinie designu.
„NYC Makers Open”, Museum of Arts and Design
1 czerwca – 12 października
Pierwsza wystawa pod kuratelą nowego dyrektora muzeum – Glenna Adamsona będzie przeglądem rzemiosła artystycznego. Pośród 100 obiektów prezentowanych w ramach ekspozycji znajdą się zarówno należące do sztuki cyfrowej jak i wykorzystujące kamień czy beton realizacje artystów wybranych przez kuratorów muzeum i zewnętrze jury. Aby zwiększyć zaangażowanie społeczeństwa, na potrzeby wystawy zrezygnowano ze standardowej formuły wprowadzając ekspozycję w codzienność, interaktywne eventy a nawet pokazy mody.
„Disobedient Objects”, Victoria & Albert Museum
26 lipca –  1 lutego
Wybór eksponatów dla tej wystawy opiera się nie tyle na osobach twórców, co na przekazie. „Disobedient Objects” to sztuka buntu z całego świata, prezentująca powstające od 1980 roku obiekty mające stanowić narzędzia zmian i ruchów oddolnych. Pojawią się zatem drobno tkane banery, wzornictwo banerów i blokad, polityczne gry video i inne wiązane z propagandą przedmioty, pozwalające prześledzić zmiany m.in. w projektowaniu, wynikające z postaw społeczeństwa.

Sandał typu gdynka

Jezu, co to jest ta „gdynka”? Otóż „cechą charakterystyczną obuwia letniego typu >gdynki< jest otwarta pięta i czubek. Daje to stopie dużo powietrza. Obcas klinowy z drewna może być różnej wysokości w granicach 12-30 mm; ostatnio stwierdzono, że upodobania odbiorców idą w kierunku niższych obcasów klinowych” (W. Marek, Obuwie i galanteria, z cyklu IWP Nowe wzornictwo przemysłowe, wyd. Sztuka, Warszawa 1954).

Bez obaw, to doniesienia sprzed ponad półwiecza. Wspomniane „gdynki” można teraz zobaczyć na wystawie zdjęć Marii Chrząszczowej w Fundacji Archeologia Fotografii. Ciekawostka, że Chrząszczowa, którą znamy przede wszystkim jako fotografkę architektury, świetną dokumentalistkę zrujnowanej Warszawy po 1945 roku, tym razem udokumentowała na fotografiach całą serię prototypów obuwia i galanterii powstałą w IWP w 1954 roku.

Projektantki Wanda Piechal, Maria Serafin i Ewa Zielińska dołożyły starań, żeby buty i torby były ładne i wygodne, ale także, żeby do ich produkcji wykorzystać jak najmniej „cennych” surowców, za to zgodnie z dyrektywą starały się zrobić coś fajnego z surowców naturalnych. I choć te wzory nie są specjalnie „paryskie” to jednak nie można powiedzieć, że to tylko taki tam siermiężny dizajn, bo tak wcale to nie wyglądało – było nawet całkiem nowocześnie.

Ale na „gdynki” to trzeba popatrzeć z przymrużeniem oka i lekką ulgą, że nie trzeba po nie stać w kolejkach.. Inna sprawa, że te projekty nie wyszły poza fazę prototypu. No i widać, jak mody, także te materiałowe, się zmieniają – wtedy filc jakoś nie zrobił kariery… Tęsknota za prawdziwą skórą była zbyt silna .

Moment prywatnych zachwytów: sznurowane kamaszki  na pierwszym zdjęciu są absolutnie cudowne i można zacząć o nich śnić! Może jacyś sprytni szewcy sięgną po stare wzory IWP? Tylko, gdzie ci szewcy????

Dizajn dla warszawiaka

Wygląda na to, że festiwal dizajnu to teraz marzenie każdego miasta w Polsce. Warszawa właśnie spełnia to marzenie – od ubiegłej soboty trwa Wawa Design Festiwal. Ma być edukacyjnie i informacyjnie, z naciskiem na lokalne potrzeby, a hasło przewodnie brzmi „Human”. Ciekawe dlaczego nie po polsku? Nieważne. Hasło nośne, choć już bardzo oklepane. Z drugiej strony, co tu wymyślić, skoro jak powszechnie wiadomo dizajn ma służyć człowiekowi.

Wśród wystaw m.in. pokaz projektów nagrodzonych w zeszłym roku przez magazyn Design Alive i bardzo ładna wystawa szkła i ceramiki wrocławskich projektantów. Instalacja „Czynnik ludzki” Gabrieli Kowalskiej (studio Gabukow) naprawdę super!

Poza tym warsztaty, wykłady, targowisko różności jak to zwykle (ale zawsze fajnie kupić sobie dresy od polskich projektantów i napić się miejscowej yerba mate).

Wawa Design Festiwal 6-15 września Soho Factory

Świat zamknięty w geometrii

Nieustannie odwołujemy się do matematyki, Jan Zydler w swojej książce o geometrii pisze, że przedmioty, które nas otaczają mają jedną wspólną cechę – rozciągłość, każde z nich zajmuje pewną część przestrzeni, nazywaną bryłą geometryczną.

Artyści w swoich dziełach coraz liczniej powracają do brył w najprostszej postaci.  Często patrząc na ilustrację widzimy, że pierwszoplanową rolę pełni figura geometryczna, która nieustannie pozostaje wiecznie żywa. Dla rosyjskiego malarza Malewicza, za pomocą figur geometrycznych można przedstawić i zakomunikować wszystko. Dla niego kwadrat był najsilniejszą z istniejących formą przekazu. Czarny kwadrat na białym tle – jedno z najsłynniejszych dzieł Kazimierza Malewicza.

Polski pionier awangardy lat dwudziestych, Henryk Stażewski, skupiał się na analizowaniu relacji przestrzennych figur zawartych w geometrycznej strukturze. Tworzył liczne obrazy, które niemal zawsze opierały się na daleko posuniętej geometryzacji formy, w swojej twórczości poświęcił się abstrakcji geometrycznej.

Można powiedzieć, że malarze tacy jak Malewicz, a także Stażewski, Berlewi czy Mondrian, byli prekursorami przyszłego projektowania graficznego.

Nie na rany ten plaster!

Zestaw 8 aluminiowych kątowników w formie aptecznych plastrów to zwycięzca tegorocznej edycji konkursu make me! na Łódź Design Festival. Beza Projekt znowu udowadnia, że mała rzecz może cieszyć. I to jak. Projekt jest naprawdę fajny. Kątowniki wychodzą na wierzch i stają się ozdobą mebla.

Kreatywni użytkownicy mogą liczyć na więcej, bo dziewczyny z Beza Projekt zapowiadają serię pomysłowych gadgetów, jak listwy przypodłogowe czy podsufitki do lamp. Czyli przedmioty, nad brzydotą których  zwykle płaczemy w magazynach budowlanych.

KINKI TEXAS i Jeźdźcy Apokalipsy

Jesus von Hohenzollern, Keiser Wilhelm der III und IV oraz Maniac Rider zapraszają na bardzo pesymistyczne rodeo. Witajcie w świecie Kinki Texas!

Uniwersum Kinki Texas (Holger Meier) jest groteskowe, makabryczne i na pierwszy rzut oka panuje w nim chaos. Kowboje, krzyżowcy, Zombie, roboty, zamieszkują ten świat wespół z biblijnymi figurami i motywami przewijającymi się przez stulecia historii sztuki – Jezusem, św. Sebastianem, św. Łazarzem, lewiatanem, aniołami i postaciami z danse macabre. Sceneria świata Kinki Texas to zwyrodniały obraz współczesnych miast z koślawymi drapaczami chmur oszpeconymi przez ohydne graffiti i billboardy.


Jeźdźcy Kinki Texas zawieszeni w próżni, wyłaniający się wprost z rozbielonego tła, zdają się przybywać znikąd i w niewiadomym celu. Niepokoją. Co mogą zwiastować? Koniec ery niepohamowanego, obscenicznego konsumpcjonizmu? Upadek zgniłej popkultury? Artysta jest bezlitosny w swych ocenach. W jednym ze swych video, teledysku do piosenki country w refrenie pada stwierdzenie: „You are the reason our kids are ugly”. W kontekście warstwy wizualnej tekst  utworu nabiera nowego wydźwięku – pokolenie, które za sprawą swej ignorancji zamieniło świat w podupadający lunapark nie mogło przekazać swym dzieciom nic więcej ponad niepohamowane pragnienie nieustającej zabawy i gromadzenia gadżetów.

Pomimo korowodu strasznych postaci, przewijającego się przed oczami widza, trudno nie oprzeć się wrażeniu pustki wyzierającej z obrazów i rysunków Kinki Texas – widzimy pustkę nieokreślonej przestrzeni, pustkę oczodołów makabrycznych twarzy. Świat ten wydaje się być także pozbawiony sensu i logiki. Okazuje się bowiem, że nie ma jednego ustalonego raz na zawsze sensu. Biblijne postacie, popkulturowe ikony mogą przywdziać dowolny kostium – Jezus może wdziać płaszcz mistrza zakonu krzyżackiego lub kostium amerykańskiego superbohatera, a kowboj z westernu może galopować na koniu dzierżąc krzyż w obłąkańczej krucjacie przeciwko czemuś. Właśnie, przeciwko czemu? Co, jeśli oglądając upiorne rodeo Kinki Texas, oglądamy nasz własny świat?

Delikatnie wyluzowany

Wojtek Onak – twórca i projektant marki Polygon, wielbiciel dandyzmu na luzie. On sam zawsze na delikatnym luzie. Szara bluza, krótkie spodnie. A do tego boska biżu. Zobaczcie ulubione akcesoria Wojtka Onaka.

Mój ukochany naszyjnik zrobiony specjalnie dla mnie przez cudowną Anię Orską. Moneta została znaleziona podczas otwarcia kolekcji REM Ani Orskiej.

Złoty sygnet z diamentem. Kupiony w jednym ze sklepów vitage na północy Anglii. Podróżuje ze mną już od kilku lat.

Ulubione spinki do mankietów od Vivienne Westwood. Na ten dzień kiedy trzeba wyglądać elegancko 

I jeszcze kilka pytań do:

AiB: Nosisz wyłącznie ciuchy własnego projektu?
Rzeczywiście chodzę głównie w ubraniach swojej marki. To wygodne, mam do nich szybki dostęp ( np. kiedy jedne spodnie się zniszczą, to biorę następne), i tak kończę z kilkoma ubraniami w tym samym rozmiarze i kolorze w szafie. Oprócz tego staram się kupować ubrania, kiedy jestem w podróży – takie pamiątki. Lubię odwiedzać lokalnych projektantów. Z dużych marek: McQueen, Moschino, All Saints. Buty zazwyczaj kupuję w Londynie.
AiB: Jaki jest twój styl?

Miejski na luzie, elegancki na luzie. Chyba nawet bardziej miejski niż elegancki. Lubię ubierać się wygodnie ale fajnie.

AiB: Lubisz dobrze wyglądać. Nigdy nie odpuszczasz?

Od kiedy pamiętam zwracałem uwagę na ciuchy, wygląd. Nie zawsze były to udane kompozycje ( zwłaszcza jak bylem mały, he he he ) ale zawsze dobry wygląd był moim priorytetem.

AIB: Projektujesz także dla kobiet, ale linia męska to twoja pierwsza miłość.

Męską modę uwielbiam za to, że w niej wbrew pozorom  bardzo dużo się dzieje, za mieszanie stylów, za taką zachowawczość, jaką ona jednak stara się utrzymać. No i oczywiście za kształt sylwetki.

Uchwycone w locie – The T/Shirt Issue

Eadweard Muybridge był brytyjskim fotografem, który zasłynął dzięki zdjęciom przedstawiającym kolejne fazy ruchu galopującego konia, idącego człowieka czy lecącego ptaka. Jego prace zainspirowały zespół The T/Shirt Issue do stworzenia serii trójwymiarowych ubrań-instalacji, gdzie każdy z trzech modeli prezentuje jedną klatkę animowanego ptaka w locie.The T/Shirt Issue to interdyscyplinarny kolektyw, łączący modę i cyfrowe technologie do tworzenia rzeczy zarówno przeznaczonych do noszenia na co dzień, jak i bardziej niekonwencjonalnych, mających charakter rozbudowanych, trójwymiarowych instalacji. Podstawową formą, którą posługują się projektanci jest trójkątny wielobok – idealny ich zdaniem kształt, który nadaje się do tworzenia przestrzennych bluz i t-shirtów nadając im zarazem charakterystyczny, „cyfrowy” rys.

Pierwsza odsłona projektu Muybridge stanowi przeniesienie trzech etapów ruchu skrzydeł ptaka na ruchomą konstrukcję złożoną z wielokątów i wkomponowaną w podkoszulek. Muybridge to trzy projekty – każdy z nich to ujęcie jednej z faz ruchu i ułożenia ciała ptaka, znajdującego się w powietrzu.
Projekty Muybridge zaskakują i trudno rozstrzygnąć z czym mamy do czynienia: czy z ubraniem, a może, z racji ich nieco teatralnego charakteru, czymś w rodzaju kostiumu lub przebrania, a może z dziełem sztuki – mobilną rzeźbą lub instalacją. Niewątpliwie jednak twórczość zespołu The T/Shirt Issue łamie utarte schematy, rozszerzając dotychczasowe sposoby rozumienia i funkcjonowania tego, czym jest odzież.
Wiktoria Bieżuńska
zdjęcia: www.the-t-shirt-issue.com